(0-33) 845 01 50
(0-33) 845 01 50
biuro@fhu-help.pl   8362541

 

© Wszelkie prawa zastrzeżone. Więcej »

Przydomowe oczyszczalnie ścieków służą ochronie zdrowia, życia, środowiska oraz chronią zasoby czystej wody, która będzie wykorzystana przez przyszłe pokolenia. Nie wszyscy rozumieją potrzebę oczyszczania ścieków pochodzących z gospodarstw domowych. W Polsce tylko 3% gospodarstw jest podłączonych do kanalizacji z oczyszczalnią ścieków. W życiu codziennym wytwarzamy ogromne ilości ścieków, które zagrażają naszemu zdrowiu, czasami życiu, a także grożą zanieczyszczeniem zasobów wody pitnej. Oprócz ścieków "domowych" często mamy do czynienia ze ściekami pochodzącymi z funkcjonujących małych przedsiębiorstw, ośrodków zdrowia, szpitali, urzędów i szkół.
Przydomowa oczyszczalnia ścieków jest urządzeniem, które oczyszcza ścieki i pozwala na odprowadzenie ich w stanie oczyszczonym do gruntu.

W takim rozumieniu jest to urządzenie:

• autonomiczne: oczyszczające ścieki pochodzące wyłącznie z obiektu, dla którego zostało zaprojektowane,
• biologiczno - mechaniczne: rozwiązania mechaniczne wspomagają procesy biologiczne będące podstawą działania oczyszczalni,
• grawitacyjne: w ogromnej większości przypadków oparte na zasadzie grawitacyjnego przepływu cieczy,
• bytowo - gospodarcze: oczyszczające wyłączenie ścieki z gospodarstw domowych, czyli: wodę zużytą do kąpieli, zmywania i prania oraz wodę do spłukiwania toalet.

Przydomowe oczyszczalnie ścieków majš zastosowanie we wszelkiego rodzaju obiektach produkujących ścieki bytowe: dom jednorodzinny, szkoła, hotel, zajazd, stacja benzynowa, biurowiec, supermarket.
Do przydomowej oczyszczalni ścieków nie należy kierować ścieków opadowych i wód drenażowych.

LOKALIZACJA

Najważniejszym kryterium lokalizacji oczyszczalni jest odległość ochronna od wody gruntowej i ujęć wodnych.

Odległość ochronna od wody gruntowej

Odległość ochronną od wody gruntowej definiuje się jako mierzoną w pionie odległość miedzy źródłem zanieczyszczeń (poziom drenażu) a zwierciadłem wody gruntowej.
Eliminacja największej ilości mikroorganizmów zachodzi w błonie biologicznej i w nienasyconej glebie nad powierzchnia wody gruntowej. Aby stopień obumierania drobnoustrojów był zadowalający, odległość między rzędną drenu rozsączającego a najwyższym poziomem zwierciadła wody gruntowej nie powinna być mniejsza od 1,5 m. Stan zwierciadła wody gruntowej ulega w ciągu roku zmianom zależnie od położenia geograficznego i rodzaju gleby.

Odległość ochronna od ujęć wodnych

Konieczność zachowania odległości ochronnej od ujęć wody spowodowane jest przede wszystkim groźbą rozprzestrzeniania się mikroorganizmów chorobotwórczych (pasożytów, bakterii, wirusów).
Odległość ochronna w tym wypadku to odległość między drenażem a studnią głębinową będącą jedynym źródłem wody pitnej. Odległość ta powinna wynosić minimum 30 m.

Odległość ochronna 30 metrów od ujęć wodnych odnosi się także do ujęć wodnych sąsiadów.

Inne kryteria lokalizacji przydomowych oczyszczalni ścieków:

• Odległość od granicy działki sąsiedniej, drogi: - 2 m (drenaż rozsączający)
• Odległość od drzew: - 3 m (drenaż rozsączający)

ZASADA DZIAŁANIA

Oczyszczanie ścieków składa się z kilku procesów, które usuwają lub neutralizują ogromną cześć substancji szkodliwych i uśmiercają organizmy chorobotwórcze występujące w ściekach.
Pierwszy z nich usuwa zanieczyszczenia występujące w postaci cząstek stałych. Ten pierwszy stopień oczyszczania to filtrowanie lub przetrzymanie ścieków w zbiorniku tak, aby cząstki stałe mogły opaść na dno. W ściekach (przy dostępie tlenu) rozwijają się pożyteczne bakterie, które rozkładają substancje zawarte w ściekach.
Dalsze oczyszczanie zależy od rodzaju dopływających ścieków. Zwykle jest to połączony proces filtracji z oczyszczaniem biologicznym (a więc przy pomocy samoczynnie rozwijających się bakterii). Takie oczyszczanie jest wystarczające, gdy mamy do czynienia ze ściekami pochodzącymi tylko z gospodarstwa domowego. W większych oczyszczalniach ścieki mogą (czasami muszą) być poddawane procesowi oczyszczania chemicznego.

Przydomowe oczyszczalnie ścieków - oczyszczanie ścieków bytowo-gospodarczych zachodzi w dwóch następujących po sobie etapach:

• podczyszczanie
• doczyszczanie

PODCZYSZCZANIE: osadnik gnilny

W osadniku gnilnym ścieki zostają wstępnie oczyszczone. Cząstki unoszące się w ściekach opadają na dno i tworzą osad. Osad ten ulega powolnemu procesowi fermentacji, w czasie której cząstki zanieczyszczeń są rozkładane na substancje rozpuszczalne w wodzie oraz nierozpuszczalne substancje mineralne, które odkładają się na dnie osadnika. Na powierzchni ścieków w osadniku gnilnym tworzy się tzw. kożuch (utworzony z zanieczyszczeń lżejszych od wody - najczęściej tłuszczów), czyli piana powstająca przy procesie fermentacji ( w warunkach beztlenowych) różnych substancji zawartych w ściekach. Aby proces ten był skuteczny musi trwać co najmniej 3 dni - stąd wymaganie właściwej pojemności zbiornika w zależności od ilości podczyszczanych ścieków. Ogólnie można przyjąć, iż ścieki na wylocie z osadnika są podczyszczone w ok. 65%.

Wentylacja

W celu wyeliminowania przykrego zapachu z osadnika potrzebna jest dobra wentylacja. Osiąga się to poprzez podłączenia osadnika do wentylacyjnej sieci kanalizacyjnej budynku, z wyprowadzeniem poprzez dach na zewnątrz. Wentylacja następuje dzięki naturalnemu ciągowi kominowemu występującemu w pionie kanalizacyjnym.

DOCZYSZCZANIE: różne systemy

O ile etap wstępny, podczyszczanie odbywa się obligatoryjnie w osadniku gnilnym (inaczej: osadnik gnilny jest jedynym możliwym miejscem podczyszczania ścieków w przydomowej oczyszczalni ścieków) – o tyle etap doczyszczania może odbywać się w różnych konstrukcjach. Jakakolwiek by ta konstrukcja nie była, musi ona służyć jednemu celowi: ma stworzyć optymalne warunki do tlenowego doczyszczania ścieków wypływających z osadnika gnilnego.

Drenaż rozsączający

Jest to układ drenów ułożonych pod powierzchnią terenu. Zadaniem drenażu jest równomierne (rozłożone na dużej powierzchni) wprowadzenie do systemu wstępnie podczyszczonych ścieków (oczyszczonych w 65%) wypływających z osadnika gnilnego. Ścieki muszą dopływać do rowów drenarskich w bardzo małych dawkach. Jest to warunek ich dalszego skutecznego unieszkodliwienia. Dlatego też drenaż rozsączający musi mieć długość proporcjonalną do ilości ścieków i przepuszczalności gruntu. W praktyce przyjmuje się 15 m bieżących drenu na 1 mieszkańca.

• maksymalna długość nitki drenażowej: 20 m
• grawitacja 1,5%
• minimalna odległość od zwierciadła wody gruntowej: 1,5 m
• rura drenarska jest perforowana tylko na odcinkach prostych między studzienką rozdzielczą a studzienką napowietrzającą.

Filtr piaskowo-żwirowy o przepływie pionowym

Od drenażu rozsączającego różni się tym, że dreny układa się pod warstwą piasku, w dodatkowej warstwie żwiru usypanego na nieprzepuszczalnej folii. Filtr piaskowo-żwirowy stwarza lepsze warunki do oczyszczania ścieków i zajmuje mniej miejsca w porównaniu z drenażem rozsączającym.

Filtr piaskowo-żwirowy o przepływie poziomym

Warstwę filtracyjną umieszczoną w uszczelnionym folią wykopie stanowi leżąca na dnie warstwa żwiru i kolejne warstwy piasku o coraz drobniejszej frakcji. W tak zbudowanym filtrze piaskowym, wstępnie oczyszczone ścieki są doczyszczane, a następnie za pomocą drenów odprowadzane do odbiornika.

Doczyszczanie ścieków na złożu biologicznym

W systemie tym ścieki podczyszczone w osadniku gnilnym są kierowane do zbiornika, w którym umieszczone jest złoże biologiczne. W zbiorniku tym następuje zasadniczy proces tlenowego doczyszczania, polegający na absorpcji zanieczyszczeń organicznych zawartych w ściekach przez błonę biologiczną, która w wyniku reakcji biochemicznych powoduje ich mineralizację. Ścieki wypływające ze złoża mogą być zanieczyszczone kawałkami błony biologicznej, stąd wynika konieczność zastosowania osadników wtórnych przed skierowaniem ścieków do odbiornika.

INSTALACJA DRENAŻU

Przekrój drenażu

Rura drenarska powinna być ułożona w rowie drenarskim o szerokości min. 50 cm. Może to być też łoże drenarskie, na którym ułożone zostaną nitki drenarskie w odstępie min. 1,5 m jedna od drugiej. Rura drenarska musi spoczywać na (od dołu do góry):10 cm dobrze przepuszczalnej gleby, 10 cm piasku, 40 cm żwiru płukanego o frakcji 16/32. Przykryta jest geowłókniną, której brzegi zawinięte są do góry.

Geowłóknina ma za zadanie:

• chronienie rury drenażowej przed zamuleniem ziemią,
• chronienie rury drenażowej przed korzeniami,
• osłonę termiczną

Rura drenażowa jest nacięta tylko na odcinkach prostych.
Nitki drenażowe mogą być spięte w jeden system, mogą też być niezależne (pozwala na to indywidualna dla każdej nitki, studzienka napowietrzająca).

Konserwacja drenażu

Nawet najbardziej prawidłowo skonstruowane podłoże nitki drenażowej może ulec po latach zamuleniu. Doświadczenie uczy nas, iż okres ten to około 20 lat. Praca konserwacyjna w tym wypadku to demontaż drenażu, usunięcie żwiru i wymiana ok. 20-30 cm podłoża ziemno-piaskowego. Przepłukany żwir oraz umyte rury drenarskie układamy w pierwotne rowy i zasypujemy tak jak w momencie pierwszej instalacji. Inną ważną czynnością konserwacyjną jest częste płukanie oraz coroczne czyszczenie każdej nitki drenarskiej poprzez studzienkę zamykającą.

Częstotliwość i zakres czynności konserwacyjnych oczyszczalni