Zasada działania przydomowej oczyszczalni ścieków polega na dwuetapowym oczyszczaniu ścieków bytowo-gospodarczych.
Pierwszy etap to wstępne mechaniczno-biologiczne oczyszczanie w osadniku gnilnym, który zachodzi przy udziale bakterii beztlenowych i grawitacyjnego oddzielania cząstek. W wyniku opadania cząstek o większej gęstości (sedymentacji) tworzy się osad. Osad ten ulega fermentacji, w czasie której zanieczyszczenia rozkładane są na substancje rozpuszczalne i nierozpuszczalne substancje mineralne. W wyniku flotacji cząstki lżejsze wynoszone są na powierzchnię zwierciadła cieczy. Są to przede wszystkim zanieczyszczenia pochodzące z kuchni. Ostatecznie przed następnym etapem oczyszczania ścieki są klarowane na filtrze zamontowanym w specjalnym koszu przy ujściu ścieków z osadnika.
Drugi etap to biologiczne oczyszczanie Å›cieków, wstÄ™pnie oczyszczonych. UrzÄ…dzenia muszÄ… być tak skonstruowane, by zapewnić optymalne warunki do tlenowego oczyszczania Å›cieków wypÅ‚ywajÄ…cych z osadnika.

Ścieki infiltrujące przez porowaty grunt lub warstwę filtracyjną są doczyszczane w wyniku zachodzących procesów fizycznych, chemicznych i biologicznych. Adsorpcja ścieków na powierzchni cząstek gruntu lub filtru powoduje intensywny rozwój mikroorganizmów tworzących tzw. błonę biologiczną. Mikroorganizmy te powodują rozkład zanieczyszczeń organicznych na stałe i gazowe produkty nieorganiczne oraz na masę komórkową. Jednocześnie w gruncie zachodzą chemiczne procesy strącania zanieczyszczeń nieorganicznych, które w zależności od warunków panujących w gruncie mogą być gromadzone lub wymywane.

Prawidłowo dobrany osadnik gnilny oraz dobrze dobrany i wykonany drugi etap oczyszczania (drenaż rozsączający, złoże filtracyjne, złoże biologiczne) pozwala na redukcję zanieczyszczeń w granicach;

• 60% po osadniku gnilnym
• po drugim etapie 90%

Metoda filtracji przy użyciu pakietów drenażowych pozwala na równomierne rozprowadzenie ścieków bytowo-gospodarczych, pochodzących ze wstępnego oczyszczania, ich doczyszczenie tlenowe przed infiltracją do gleby. Sztywna rura drenażowa zapewnia równomierne rozprowadzenie ścieków na powierzchni pakietów drenażowych. Geowłóknina spełnia funkcję drenującą i filtrującą. Gleba lub warstwa piasku leżąca poniżej dopełniają oczyszczanie.
Wykorzystanie pakietów drenażowych pozwala na zredukowanie w znaczny sposób powierzchni wymaganej pod oczyszczalnię.

 

Zasada działania pakietów drenażowych polega na wykorzystaniu warstwy zamulającej tworzącej się na powierzchni pól filtrujących ścieków pochodzących z urządzeń oczyszczania wstępnego (osadnik gnilny), która ogranicza filtrację bezpośrednią do gleby, sprzyjając rozkładaniu się zanieczyszczeń na powierzchni pola filtracyjnego. Warstwa zamulająca, utworzona głównie przez nagromadzenie się nie rozłożonych substancji organicznych, tworzy się w przepuszczalnej geowłókninie, ułożonej przemiennie z arkuszami polietylenu formowanego termicznie, które z kolei podtrzymywane są przez ramę polietylenową.
Ścieki ze studzienki kierowane są przez rury drenażowe, zamontowane we wgłębieniach pakietów drenażowych, następnie sukcesywnie przelewane przez fałdy utworzone przez geowłókninę. Przepuszczalność geowłókniny pozwala na zapewnienie dostępu powietrza w przestrzeniach nie zasilanych przez ścieki. Utrzymanie warunków tlenowych pozwala na rozkład zatrzymanej substancji organicznej przez bakterie obecne w ściekach i stopniowe odmulanie geowłókniny, co pozwala na przejście oczyszczonych ścieków do gleby pod pakietami.
Zasilanie pakietów dokonywane jest głównie w sposób grawitacyjny. Średnica nominalna rur drenażowych powinna zawierać się między 100 a 125mm. Pakiety powinny być montowane po osadniku gnilnym z filtrem (zabezpieczenie przed zamuleniem).
Należy przeprowadzać regularną konserwację urządzeń oczyszczania wstępnego (opróżnianie).

Procesy fermentacji beztlenowej zachodzące wewnątrz osadnika są żródłem gazów takich jak: siarkowodór, metan, dwutlenek węgla, które muszą być odprowadzane z przestrzeni powietrznej zawartej pomiędzy poziomem ścieków, a sklepieniem osadnika. Wystarczającym rozwiązaniem jest komin odpowietrzający domowe urządzenia sanitarne, pod warunkiem, że jest on wyprowadzony ponad dach budynku.

W przypadku gdy nie ma wykonanego odpowietrzenia domowych urządzeń sanitarnych należy wyprowadzić instalację wentylacyjną ponad dach budynku (minimum 60 cm powyżej krawędzi najwyższego okna).

 

Czynność tę zaczynamy od zdjęcia pokryw polietylenowych i odkręcenia pokryw wewnętrznych. Przy tej czynności trzeba zachować szczególną ostrożność, ponieważ w tym momencie może nastąpić dekompresja gazów znajdujących się nad lustrem ścieków w osadniku. Gwałtowne odkrycie pokryw, może spowodować skurczenie się ścian osadnika, a wydostający się gaz odurzyć osobę obsługującą.
Ze względu na obecność gazów nie wolno palić papierosów! Po zdemontowaniu pokryw doprowadzamy wąż z bieżącą wodą i w momencie rozpoczęcia wypompowywania osadu rozpoczynamy napuszczanie wody, która uzupełnia poziom zawartości osadnika. Podczas opróżniania poziom ścieków w osadniku nie może obniżyć się poniżej połowy wysokości całkowitego napełnienia.

Wąż z wozu asenizacyjnego powinien być wprowadzony do włazu znajdującego się od strony wlotu ścieków, a wąż z wodą bieżącą od strony wylotu z osadnika. Podczas uzupełniania wodą poziomu zawartości osadnika, należy przepłukać wkład filtracyjny w koszu (nie wyjmując go z osadnika). Dla utrzymania dalszej rytmicznej pracy osadnika, dobrze jest dodać dawkę aktywatora biologicznego. Po zakończeniu wymienionych czynności, zakręcamy pokrywy wewnętrzne i nakładamy pokrywy zewnętrzne.

Ten profilaktyczny zabieg w połączeniu z regularnym stosowaniem zalecanych biopreparatów zapewni długoletnią drożność drenażu i wydłuży jego żywotność.